Julia Curyło i Grzegorz Gwiazda
Wystawa prac małżeństwa artystów Julii Curyło i Grzegorza Gwiazdy to wydarzenie niespotykane, gdyż nigdy wcześniej nie prezentowali wspólnie swoich dzieł. Jest to zderzenie dwóch silnych indywidualności artystycznych, operujących w różnych od siebie mediach. Konfrontacja malarstwa Julii Curyło z rzeźbą Grzegorza Gwiazdy pokazuje, jak poprzez różnorodne techniki, style i inspiracje możemy odkrywać wspólne wątki i zaskakujące powiązania.
Julia Curyło tworzy wielkoformatowe obrazy emenujące żywymi barwami i pełną emocji treścią. Jej dzieła oscylują między różnymi stylami artystycznymi, tworząc swoistą syntezę neo-pop-artowego surrealizmu.
Obrazy artystki, które zobaczymy na wystawie pochodzą z jej cyklu kosmicznego. W pracach z tej serii, Curyło buduje własną kosmogonię zderzając religijny obraz świata z jego naukową wizją i odkryciami z dziedziny astrofizyki. Artystką nawiązuje do historii sztuki. Interesuje ją malarstwo dawnych mistrzów, Hieronima Boscha i Pietera Breugla st., w tym zwłaszcza ich późnogotycka wyobraźnia połączona z wczesnorenesansowymi środkami wyrazu. W swoje prace wplata renesansowe elementy krajobrazu z charakterystyczną dla tego okresu perspektywą powietrzną.
Curyło nawiązuje do średniowiecznych manuskryptów i miniatur. Bada obszary sacrum i profanum, gra konwencjami. Boga Ojca z cyrklem w ręku kreślącego świat, symbolizuje u malarki kosmonauta, będący uosobieniem współczesnego odkrywcy. Z kolei jej Madonny kosmiczne, to współczesne wizje Matki Boskiej, w której postać artystka wpisuje m.in. mapy nieba, gwiazdozbiory, wszechświat. U Julii Curyło źródłem obrazu jest zawsze jakaś konkretna historia. Jej prace przenoszą nas w inny wymiar, gdzie czas i przestrzeń ulegają przewartościowaniu. Cechami charakterystycznymi twórczości Curyło jest wielowątkowość i erudycja, których używa budując swoje przedstawienia. Nie można też nie wspomnieć o poczuciu humoru i fantazji, bowiem artystka ma głęboki dystans do siebie i do rzeczywistości.
Grzegorz Gwiazda w swojej twórczości przekracza granice tradycyjnie rozumianej rzeźby. Artysta odwołuje się do rzeźby klasycznej, którą interpretuje na swój własny osobisty sposób. Tworzy monumentalne posągi, w których formie odnajdziemy również echa tradycji współczesnej modernistycznej rzeźby. Jego wielkoskalowe realizacje ujmują precyzją wykonania i szczegółowym oddaniem detalu. Artysta jest uniwersalny, wykorzystuje w swojej twórczości różnorodne materiały, od brązu, marmuru, beton, papier po żywicę. Ekspresyjne prace rzeźbiarza w swoim charakterze są zarówno teatralne, jak i introspekcyjne, skupione na ukazaniu wielowątkowości natury człowieka.
Gwiazda to artysta, który nieustannie poszukuje nowych wyzwań i inspiracji w literaturze, historii sztuki, ale również w banalnej codzienności. Artysta na wystawie pokaże rzeźbę z brązu Sagittarius.
"[…]Gwiazda przestał być rzeźbiarzem akademickim. Przekroczył tabu studium i jak wytrawny kierowca skupia się na drodze, nie na kierownicy. Panuje nad ekspozycją rzeźb. Niemal każda jego realizacja niesie z sobą gotowy spektakl. Jest ukierunkowana na odbiorcę. Gwiazda nie gra w zespole, jest indywidualistą. Pracuje dużo. Poszukuje powodów twórczych. Fascynuje go Szekspir, nieskończona ludzka natura i tragikomedia codzienności. Jego twarze i sylwety wpisują się w tę wizję i czynią ją wyjątkowo atrakcyjną. Ostatecznie kierują się w stronę teatru z wszystkimi konsekwencjami tego wyboru. Ale czy są teatralne? Raczej nie.[…]" prof. Andrzej Szarek
Jacek Zwoniarski i Karolina Zwoniarska
Wystawa Karoliny i Jacka Zwoniarskich jest kolejną w ich dorobku wspólną realizacją. „Powiązania” między pracami Karoliny i Jacka Zwoniarskich są subtelne i głęboko zakorzenione w ich osobistych historiach.
Karolina Zwoniarska w swoich obrazach stawia kobiece ciało w centrum uwagi. Jej sztuka jest metaforą kobiecej siły i determinacji. Płótna artystki są osobistą opowieścią angażującą zmysły i intelekt odbiorcy, prowokują do refleksji nad pięknem jak i brzydotą ludzkiego ciała. Malarstwo Zwoniarskiej mówi o siłach ukrytych w delikatnym kobiecym ciele. Malarka nie unika intymnych tematów, powstałych w wyniku własnych doświadczeń. Na tej autentyczności zasadza się jakość jej malarstwa.
Karolina Zwoniarska wypracowała konwencję opartą na skrótowym ujęciu formy ludzkiej, którą umiejscawia w abstrakcyjnej przestrzeni, wzmacniając tym samym swój artystyczny przekaz. Jak mówi, zależy jej, żeby jej twórczość nie była tylko nastawiona na odbiór intelektualny, ale również, żeby w sposób fizyczny wpływała na widza, żeby podskórnie czuł ich tkankę i energię. Malowanie, to dla Karoliny Zwoniarskiej rodzaj medytacji, co sprawia, że prace te emanują duchową energią.
Jacek Zwoniarski jest rzeźbiarzem, który konfrontuje swoich odbiorców z abstrakcyjnym myśleniem o formie ludzkiego ciała. Jego dzieła są opowieścią o fascynujących możliwościach odrealnionego ukazania postaci ludzkiej. Ulubionym materiałem rzeźbiarskim artysty są różne kamienie. Wykorzystuje ich kolor i fakturę. Pracuje on również w brązie i żywicy. Jacek Zwoniarski tworzy żeńskie torsy, które pomimo swojej abstrakcyjnej formy zachowują piękno i zmysłowość kobiecego aktu. Jego prace emanują jednocześnie siłą i delikatnością, łącząc formę i treść w niezwykle przemyślany sposób. Artysta eksploruje tajemnicę ludzkiego ciała, zachowując jednocześnie trwałość i szlachetność materiału.
„Prace artysty niosą ze sobą intensywność indywidualnego i osobistego postrzegania otaczającej go rzeczywistości, zaś sam akt powstania dzieła sztuki odnosi się w szerszym ujęciu do kreowania autorskiego znaku w przestrzeni” --- Artur Bartkiewicz
(...) „Śledzę Jacka postępy z całą satysfakcją i cieszę się, że wybrał drogę najtrudniejszą ze wszystkich. Praca w kamieniu, poza trudnościami natury technicznej i długim oczekiwaniu na końcowy efekt, zmusza twórcę do wewnętrznej dyscypliny i dogłębnych przemyśleń”. --- Zbigniew Maleszewski
Kurator wystawy: Diana Stajszczak
.jpg)
